จินตหรา พูนลาภ

สาวเสียงพิณ จินตหรา พูนลาภ มีชื่อจริงว่า จินตหรา กวีสุนทรกุล (ชื่อเกิด ทองใบ พูลลาภ, เกิด 6 มีนาคม พ.ศ. 2512) ชื่อเล่น ใบ,จิน มีเอกลักษณ์ประจำตัวคือ ผมบ๊อบหน้าม้า นักร้องลูกทุ่งหมอลำหญิงชาวไทย เจ้าของฉายา "นักร้องสาวสองพันปีผมบ๊อบหน้าม้าขาลำเทียน" "นักร้องลูกทุ่งหมอลำสาวเสียงพิณ" และ "ราชินีลูกทุ่งหมอลำ" คนแรกและคนเดียวของประเทศไทย เพราะเป็นบุคคลเดียวที่ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งลูกทุ่งและหมอลำ และยังมีฉายาติดตลกอีกอย่าง คือ "แวมไพร์อีสาน" ด้วยที่เธอไม่แก่ขึ้นเลย ตลอดระยะเวลาในวงการกว่า 40 ปี เธอมีผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงมากมาย อาทิเช่น ถูกหลอกออกโรงเรียน (2530), วานเพื่อนเขียนจดหมาย (2530) พลังรัก (2532), เจ้าบ่าวหาย (2536), รักโผล่โสนแย้ม (2540), ผู้หนีช้ำ (2541), น้ำตาสาววาริน (2542), รักสลายดอกฝ้ายบาน (2541), แตงโมจินตหรา (2544), มาทำไม (Feat. ธงไชย แมคอินไตย์) (2545), เต่างอย (2560) ฯลฯ และได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำลูกทุ่ง) ประจำปีพุทธศักราช 2562 เธอเกิดที่บ้านจานทุ่ง ตำบลสิงห์โคก อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากการประกวดร้องเพลงก็ได้รับการชักชวนจากชาย สีบัวเลิศ ให้เข้าเป็นศิลปินสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เธอออกอัลบั้มชุดแรกใน พ.ศ. 2530 ชื่อชุด ถูกหลอกออกโรงเรียน และใน พ.ศ. 2532 ผลงานเพลงอัลบั้ม ชุด พลังรัก ทำสถิติยอดขายเกิน 2 ล้านตลับ ซึ่งเป็นศิลปินคนแรกของค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ที่มียอดขายเกิน 2 ล้านตลับ และเป็นนักร้องที่มียอดขายเกินล้านตลับมากที่สุดในประเทศไทย โดยทั้งหมด 10 อัลบั้ม วานเพื่อนเขียนจดหมาย พลังรัก คอยรักต่างแดน เจ้าบ่าวหาย รักโผล่โสนแย้ม ผู้หนีช้ำ รักสลายดอกฝ้ายบาน น้ำตาสาววาริน น้ำตาหล่นบนเถียงนา แตงโมจินตหรา ในปี พ.ศ. 2545 เธอได้รับความนิยมอย่างสูงสุดในการร่วมงานกับธงไชย แมคอินไตย์ ในเพลง "แฟนจ๋า" และ "มาทำไม" ใน พ.ศ. 2550 ค่ายมาสเตอร์เทปปิดตัวลง ได้ย้ายเข้าอาร์สยาม และออกอัลบั้มเดี่ยวทั้งหมด 9 อัลบั้ม ก่อนที่จะหมดสัญญาลง เมื่อปี พ.ศ. 2560 หลังจากนั้น เธอจึงมาเป็นศิลปินอิสระ และประสบความสำเร็จเป็นที่นิยมอีกครั้งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2561 จากซิงเกิ้ลเพลง เต่างอย

โปรไฟล์นี้ดึงจาก Wikidata และ Thai Wikipedia โดยอัตโนมัติ จัดทำเพื่อเป็นดัชนีบุคคลไทยที่มีข้อมูลสาธารณะบนโลกออนไลน์ ข้อมูลอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ตามแหล่งอ้างอิงต้นทาง